Le Grand Tour is geen koers, het is een jaarlijkse rally voor classic cars met modeljaar 1975 of vroeger. Een trip voor klasbakken, en het is ‘men only’.
Graag nodigen we jou en je co-piloot weer uit voor een road trip op eigen tempo en zonder zorgen. Het logistieke regelen wij: vliegtuig, transport, logies, culinaire proeverijen… jij rijdt en je geniet. Waarom niet?
We landen in Perugia, waar je wagen op je wacht. We doorkruisen parels van streken en steden. We zien ze samen, eten samen, rijden samen. Of alleen. Je bent je eigen baas.
En voor de fans: Le Grand Tour is ook een regelmatigheidsproef. Je mag elke dag meedingen naar de titel en wie weet pak je op het einde de trofee. Maar rijd je liever losjes mee, richt je blik dan op de einder en start cruising. Niks moet.
Of toch wel: inschrijven. Heb je een classic car van voor 1975, een co-piloot en ben je vrij van 5 tot 9 mei, schrijf je dan gauw in via deze link . De plaatsen zijn gegeerd maar ook beperkt (maximum 80 wagens).
Klaar voor tien jaar Le Grand Tour? Ai vostri posti… pronti… via!
Na deze editie hebben we onze eigen Decamerone bijeen gereden en we doen dat op de mooiste wegen van Europa. Italia, naturalmente.
We landen in Perugia, machtige heuvelstad omwald met Etruskische reuzen van muren, dooraderd met stiekeme steegjes en doordrongen van de traagheid van een lange warme zomer. Benvenuti signore.
Waar Umbrië fluistert en Toscane roept.
Après nous, la poussière ! We hebben er al van geproefd in 2026, en het smaakte naar meer, dus daar zijn ze weer: de strade bianche! De witte grindwegen die elk jaar heroïsche beelden opleveren, maar dan op twee wielen. Dit jaar op vier? In de schelp van Siena wacht wellicht een parel, maar eerst glooiende heuvels en kronkelende strade die zich als bleke linten door het landschap slingeren. En wie weet ergens een nonna die nog altijd vindt dat je te mager bent.
En dan dus Siena. Baksteenrood. Middeleeuws. Trots. Een stad die niet gebouwd werd om mooi te zijn, maar het per ongeluk toch geworden is. Where the moon hits the sky like a big pizza pie… (That’s amore.)
La città eterna, alle wegen leiden erheen. Maar wij kiezen de fraaiste.
We cruisen van Toscaanse schoonheid naar Romeins theater. We trotseren de lokroep van Montalcino en Montepulciano en laveren richting het stilaan ruigere Lazio. Het licht verandert. De lucht wordt warmer. Italië schakelt een versnelling hoger.
Mamma mia, è Roma!
Rome kondigt zichzelf niet aan. Rome overvalt je. Weg, stoffige heuvelwegen. Hallo, marmer, negroni’s en een diner sotto le stelle waar Bacchus zelf de glazen bij blijft vullen.
Rome is niet in één dag gebouwd, dus blijven we er twee.
We trekken de stad uit richting haar zomerdecor: op naar de Romeinse Hamptons maar dan veel romantischer… de Castelli Romani. Verwacht vulkanische heuvels, donkerblauwe kratermeren, pittoreske dorpen, en wie weet legt de paus in zijn buitenverblijf in Castel Gandolfo net vandaag de laatste hand aan een nieuwe encycliek. En… we nemen onze tijd. Misschien een lange lunch met lokale specialiteiten die nooit op een toeristische kaart zijn beland? Vandaag moeten we namelijk nergens zijn. We rijden per il gusto della strada. Voor het plezier, zoals altijd, maar nu nog meer. Perché la vita è bella.
Rustig binnenbollen? Het mag. Want straks: Roma by night!
Limoncello, anyone?
Nog één espresso e andiamo. Het asfalt wordt weer warmer. De lucht ziltiger. We zakken langs de Tyrreense kust af naar Napoli, en nog een stapje verder tot in Sorrento, waar het echte Mediterrane Italië start.
Zalmkleurige gevels, terrassen met zicht op de baai van Napels die al generaties lang hunkeren naar dezelfde horizon. En de zoete geur van limoncello vult de avondlucht, doorspekt met zoetgevooisde canzoni. De nacht kan hier vaak vurig worden.
In de verte waakt Vesuvius. Gelieve hem niet kwaad te maken.
La strada più bella del mondo. En vandaag is ze van ons.
Nog één keer slingert de weg zich tussen zee en rotsen, langs dorpjes die tegen de kliffen lijken geplakt alsof ze elk moment in het water kunnen glijden.
Positano. Amalfi. Ravello. Namen die smaken naar zout op je huid.
Onder ons schittert het Tyrreense water in onmogelijk blauw. Boven ons is de lucht onmogelijk blauw.
Dit was tien jaar Le Grand Tour®. Tien jaar verhalen, vriendschappen, ronkende motoren en wegen die eindigen noch scheiden.
Maar elke grand tour verdient een grande finale. Vanavond sluiten we af in Salerno, met nog één lange tafel, nog één keer alles. Così fan tutte.
En plots ben je terug en is alles weer come a casa.
LGT 2027. Dieci edizioni.
Grazie mille.